„Mamo” – powiedziała Olivia, a jej oczy rozszerzyły się z nagłym zrozumieniem. – „Mój samochód… Gavin nalegał na serwis twojego Chevroleta trzy miesiące temu. Lokalizator”. Wybiegłam na zewnątrz. Wsunęłam się pod podwozie mojej ciężarówki. Był tam – małe, czarne pudełko, migające na czerwono, przymocowane do ramy. Wiedzieli, gdzie jesteśmy. Zerwałam je i rzuciłam na pień w ogrodzie. Niech myślą, że tu jesteśmy. Wróciłam do domu i podeszłam do starej komody. Z dolnej szuflady wyciągnęłam zużytą skórzaną kaburę z wojskowym pistoletem dziadka. Zdjęłam zabezpieczenie. „Pamiętasz, jak tego używać?” – zapytała słabo Olivia. „Dziadek mnie nauczył” – powiedziałam. – „I nigdy nie zapominam lekcji”.
Marcus przyjechał godzinę później. Spojrzał na Olivię, a jego szczęka zacisnęła się, aż mięsień zaczął mu drgać w policzku. „Nie możemy tu zostać” – powiedział natychmiast. – „Jeśli mają lokalizator, mają też ekipę do zabijania. Musimy iść w ukrycie”. „Gdzie?”. „Stara chata myśliwska dziadka. Dwanaście mil w głąb lasu. Żadnych dróg, tylko ścieżki. Twój Chevy da radę”. „A co z lekarzem?” – zapytałam. „Mam kumpla, doktora Wallace’a. Były sanitariusz wojskowy. Jest dyskretny. Zadzwonię do niego z budki telefonicznej po drodze”.
Spakowaliśmy się szybko. Gdy odjeżdżaliśmy, zostawiając lokalizator migający na pniu, spojrzałam za siebie na mój dom. Nie wiedziałam, czy jeszcze go kiedykolwiek zobaczę. Ale miałam córkę, brata i pistolet na kolanach. Byliśmy na wojnie.
Chata pachniała żywicą sosnową i starym drewnem. Było zimno, ale bezpiecznie. Marcus zapalił lampę naftową, podczas gdy ja ułożyłam Olivię na pryczy. Doktor Wallace przyjechał o świcie. Był człowiekiem małomównym. Zbadał Olivię, a następnie użył przenośnego urządzenia ultradźwiękowego, które przyniósł. „Bicie serca jest silne” – oznajmił. – „Łożysko jest nienaruszone. Miałaś szczęście, dziecko. Jesteś twarda”. Olivia zapłakała z ulgą. „Nadgarstek się zagoi” – powiedział mi Wallace. – „Ale potrzebuje odpoczynku. Żadnego stresu. A ty…” – spojrzał na Marcusa. – „Macie kłopoty. Widziałem czarnego SUV-a zaparkowanego przy drodze koło domu Ruby w mieście. To nie byli miejscowi”. „Polują” – powiedział ponuro Marcus.
Po wyjściu lekarza Marcus urządził sobie miejsce do pracy na surowym drewnianym stole. Otworzył laptopa. „Mamy zdjęcia dowodów oszustwa” – powiedział Marcus. – „Ale to nie wystarczy. Lucille Sterling ma w kieszeni sędziów i kapitanów policji. Jeśli pójdziemy do prawa, dowody znikną, a Olivia będzie miała »wypadek« w areszcie”. „Więc co robimy?” – zapytałam. „Idziemy do jedynej osoby, której Lucille się boi. Do jedynej osoby, która może ją powstrzymać”. „Arthur Sterling” – wyszeptała Olivia z pryczy. – „Jej mąż”. „Dokładnie” – powiedział Marcus. – „To rekin, ale ma swój kodeks. Ceni biznes ponad wszystko. Jeśli dowie się, że jego żona go okrada i niszczy reputację rodziny…”. „Zmiażdży ją” – dokończyła Olivia. – „Ale jak się do niego dostać? Jest otoczony ochroną”.
„Mam plan” – powiedział Marcus. – „Moje kontakty namierzyły osobiste konta Lucille. Ona nie tylko kradnie. Przygotowuje się do ucieczki. I… nie robi tego sama. Przelewa pieniądze młodemu menedżerowi w jednym z ich hoteli. Kochankowi”. Sapnęłam. „Mówi o mojej »brudnej krwi«, podczas gdy sama zdradza męża?”. „Hipokryzja to luksus bogatych” – mruknął Marcus. – „Wyślemy Arthurowi wiadomość. Zaprosimy go na spotkanie. I pokażemy mu wszystko”. „Nie przyjedzie sam” – powiedziałam. „My też nie”.
Spotkanie zostało wyznaczone na 18:00 w Old Park Diner w centrum miasta. Miejsce publiczne. Neutralny grunt. Marcus prowadził. Ja siedziałam na miejscu pasażera, skórzana teczka z dowodami na moich kolanach. Olivia została w chacie z naładowaną strzelbą i surowymi instrukcjami, by nie otwierać drzwi nikomu oprócz nas. „Gotowa, Ruby?” – zapytał Marcus. „Urodziłam się gotowa. Mam krew Vance’ów, pamiętasz?”.
Weszliśmy do restauracji. Było cicho. Arthur Sterling już tam był, siedział w narożnej boksie. Był imponującym mężczyzną, o siwych włosach, ubranym w garnitur, który kosztował więcej niż mój dom. Dwóch dużych mężczyzn w garniturach siedziało przy ladzie, obserwując drzwi. Marcus podszedł pierwszy do boksu. Nie poprosił o pozwolenie; po prostu usiadł. Wsunęłam się obok niego. Arthur spojrzał na nas zimnymi, szarymi oczami. „Ma pani pięć minut. Twierdzi pani, że moja żona próbowała zabić moją synową. To szalone oskarżenie”. „Czyżby?” – Położyłam na stole zdjęcie. To było zdjęcie, które zrobiłam pobitej twarzy Olivii tamtej nocy, gdy ją znalazłam. Arthur wzdrygnął się. Maska biznesmena zsunęła się na sekundę, odsłaniając zszokowanego starca.
„Moja córka znalazła to” – powiedziałam, przesuwając pierwszy folder przez stół. – „Dokumenty finansowe z Fundacji Nadziei. Pani żona wyprowadziła pięć milionów dolarów do spółek fasadowych”. Arthur otworzył folder. Założył okulary do czytania. Jego oczy skanowały linie danych. Jego twarz pozostała niewzruszona, ale jego palce zacisnęły się na papierze. „To… jest niepokojące” – przyznał. – „Ale nie dowodzi, że zaatakowała Olivię”. „Zaatakowała Olivię, ponieważ Olivia to znalazła” – powiedział Marcus. – „I ponieważ Olivia jest w ciąży”. Głowa Arthura poderwała się. „W ciąży?”. „Z pańskim wnukiem” – powiedziałam. – „Lucille zawiozła ją do lasu, pobiła ją łomem i zostawiła na śmierć, ponieważ powiedziała, że jej krew – moja krew – jest brudna”. Arthur spojrzał ponownie na zdjęcie Olivii. Wziął głęboki oddech.
„Ma pani więcej” – powiedział, patrząc na teczkę. – „Wyczuwam to”. Marcus przesunął drugi folder. „Dowody na konta offshore. I dowód na romans z Paulem Nicholsem, pańskim kierownikiem hotelu”. To był cios śmiertelny. Wiedzieliśmy. Arthur Sterling mógł być w stanie wybaczyć finansową ambicję. Mógł być w stanie zracjonalizować rodzinny spór. Ale publiczne upokorzenie? Zdrada jego żony z młodszym pracownikiem? Arthur wpatrywał się w zdjęcia Lucille i jej kochanka. Jego twarz przybrała przerażający odcień bladości, po czym uspokoiła się, stając się kamienna. Zamknął delikatnie folder. „Czego chcecie?” – zapytał. Jego głos był pozbawiony emocji.
„Bezpieczeństwa” – powiedziałam. – „Lucille znika. Nigdy nie zbliży się do Olivii ani dziecka. Olivia dostaje rozwód z Gavinem, pełną opiekę i bezpieczeństwo finansowe”. „A w zamian?”. „Ciszy” – powiedział Marcus. – „Prasa nigdy nie zobaczy tych dokumentów. Policja nigdy nie dostanie telefonu o usiłowaniu zabójstwa. Reputacja Sterlingów pozostanie nienaruszona”. Arthur spojrzał na mnie. Przez chwilę zobaczyłam w jego oczach szacunek. „Zgoda” – powiedział. – „Zajmę się Lucille. Po swojemu”. „A co z Gavinem?” – zapytałam. – „Jest słaby. Zrobi wszystko, co każe mu matka”. „Gavin jest moim synem” – powiedział ciężko Arthur. – „Ale ma pani rację. Jest słaby. Zajmę się nim też”.
Wstał. „Czy Olivia jest bezpieczna?”. „Jest”. „Dobrze. Powiedz jej… powiedz jej, że mi przykro”. Wyszedł z restauracji, a jego ochroniarze podążyli za nim. „Myślisz, że to zrobi?” – zapytałam Marcusa, a moje ręce w końcu zaczęły drżeć. „Och, on to zrobi” – powiedział Marcus. – „Lucille właśnie stała się obciążeniem. A Arthur Sterling nie zatrzymuje obciążeń”.
Zostaliśmy w chacie przez kolejny tydzień, dla bezpieczeństwa. Trzeciego dnia Marcus pojechał do miasta i wrócił z wiadomościami. „Lucille Sterling opuściła kraj” – powiedział nam, gdy siedzieliśmy przy ognisku. – „Oficjalnie wyjeżdża na leczenie do prywatnej kliniki w Szwajcarii z powodu »wyczerpania«. Nieoficjalnie?”. „Ameryka Południowa” – domyśliła się Olivia. „Arthur dał jej wybór” – powiedział Marcus. – „Więzienie za oszustwo i usiłowanie zabójstwa lub wygnanie z niewielkim zasiłkiem. Wybrała wygnanie. Zniknęła, Olivia. Nigdy nie może wrócić”. „A kochanek?” – zapytałam. „Zwolniony. Wpisany na czarną listę. Nigdy więcej nie będzie pracować w tym stanie”. Olivia wypuściła długi oddech, kładąc rękę na swoim rosnącym brzuchu. „Koniec”. „Nie całkiem” – powiedział Marcus. Podał Olivii grubą kopertę. „Arthur to przysłał”.
W środku były papiery rozwodowe, już podpisane przez Gavina. I akt własności. „Kupił ci dom” – wyjaśnił Marcus. – „W Pine Creek. Dziesięć mil stąd. Jest bezpieczny, prywatny i w pełni opłacony. Wpłacił też ugodę na twoje konto. Siedmiocyfrowa kwota”. Olivia spojrzała na akt własności, oszołomiona. „Dlaczego?”. „Ponieważ nosisz w sobie to, co się teraz dla niego liczy” – powiedziałam. – „Przyszłość jego linii”.
Wprowadziliśmy Olivię do nowego domu kilka dni później. Był piękny – przestronny, pełen światła, z pokojem dziecinnym pomalowanym już na miękki żółty kolor. Wprowadziłam się do niej. Nie zamierzałam opuszczać jej boku, dopóki to dziecko się nie urodzi. Życie zaczęło się stabilizować. Siniaki na twarzy Olivii zbladły do żółtego, a potem zniknęły. Jej ręka się zagoiła. Jej brzuch stał się okrągły. Zasadziłyśmy ogród. Pieczyłyśmy ciasta. Nie rozmawiałyśmy o Sterlingach. Aż do kwietnia.
Arthur Sterling skontaktował się z nami. Chciał nas odwiedzić. Przyjechał sam, prowadząc skromnego sedana zamiast zwykłej limuzyny. Wyglądał na starszego, zmęczonego. „Witaj, Olivio” – powiedział, stojąc na werandzie. – „Dziękuję, że chciałaś mnie widzieć”. „Wejdź, Arthurze” – powiedziała. Była ostrożna, ale uprzejma. Usiadł w salonie, odmawiając herbaty. Położył nowy folder na stoliku do kawy. „Obiecałem, że nie będę się wtrącał” – zaczął. – „Ale znalazłem coś podczas audytu osobistych akt Lucille. Coś, co musisz wiedzieć”. „Co takiego?”. „Dokumentacja medyczna” – powiedział Arthur. – „Sprzed dwóch lat. Kiedy byłaś w pierwszej ciąży”. Olivia znieruchomiała. Poroniła swoją pierwszą ciążę w dziesiątym tygodniu. To ją zdruzgotało.
„To nie był wypadek” – powiedział Arthur, a jego głos się załamał. – „Lucille… płaciła twojej gospodyni, by podawała ci środki poronne do jedzenia. Małe dawki. Wystarczająco, by spowodować…”. Zakryłam usta. Marcus, który opierał się o ścianę, zaklął głośno. Olivia zbielała. „Ona mnie otruła?”. „Tak” – powiedział Arthur. – „Z powodu klauzuli funduszu powierniczego. Spadkobierca zyskuje kontrolę nad firmą dopiero po urodzeniu własnego dziecka. Lucille nie chciała, by Gavin był od niej niezależny. Chciała kontrolować pieniądze przez niego”. Olivia zaczęła drżeć. „Czy Gavin wiedział?”. Cisza w pokoju była ogłuszająca. „Wiedział” – wyszeptał Arthur. – „Wiedział, że to robi. I nic nie zrobił, by ją powstrzymać, ponieważ się jej bał”.
Przytuliłam córkę, gdy płakała. To był inny rodzaj płaczu niż w lesie. To był żal kobiety uświadamiającej sobie, że mężczyzna, którego kochała, nie był tylko słaby – był współwinny śmierci ich dziecka. „Tak mi przykro” – powiedział Arthur, łzy stanęły w jego własnych oczach. – „Wychowałem potwora. Dwóch”. Olivia odsunęła się ode mnie. Otarła twarz. Jej wyraz stwardniał w coś przypominającego stal. „Dziękuję, że mi pan powiedział” – powiedziała. – „Teraz wiem, że nie mam sobie nic do zarzucenia”.
„Zaktualizowałem testament” – powiedział Arthur. – „Gavin jest wykluczony. Dostanie dodatek, wystarczający do życia, ale bez władzy. Firma, majątek, wszystko… przechodzi na twoje dziecko. Mojego wnuka”. „Nie chcę pańskich pieniędzy” – powiedziała Olivia. „To nie dla ciebie” – powiedział łagodnie Arthur. – „To dla dziecka. A chcę, żebyś ty była powiernikiem. Jesteś jedyną osobą wystarczająco silną, by je chronić”. Olivia spojrzała na niego. „Dobrze. Ale pod jednym warunkiem”. „Jakim?”. „Chce pan być dziadkiem? To musi pan być przy tym żywy. Wygląda pan na chorego, Arthurze”. Arthur uśmiechnął się słabo. „Choroba serca. W przyszłym tygodniu jadę na operację do Szwajcarii”. „Proszę wrócić” – powiedziała. „Zora potrzebuje dziadka”. „Zora?”. „Tak ma na imię” – powiedziała Olivia, klepiąc się po brzuchu. – „Po mojej prababci. Tej z »brudną krwią«”. Arthur roześmiał się, prawdziwy dźwięk. „Zora. To silne imię. Podoba mi się”.
Ciąg dalszy artykułu znajduje się na następnej stronie Reklama
