Natasza ścisnęła telefon w dłoni i spojrzała na wiadomość od męża:
„Mama przyjdzie jutro o 10:00. Posprzątaj mieszkanie, zwłaszcza kuchnię. Ostatnio znalazła okruszki pod lodówką”.
Wzięła głęboki oddech. To był piekielny dzień w pracy – raporty, skargi klientów, a wieczorem termin oddania projektu. Ale, jak zawsze, plany Igora wzięły górę.
„Igor, mam termin” – powiedziała ostrożnie, wchodząc do kuchni. „Może spotkasz się z mamą sam na sam?”
Nawet nie oderwał wzroku od telefonu, przeglądając media społecznościowe.
„Nie rozumiesz? Mama przyjeżdża specjalnie, żeby sprawdzić, jak sobie radzisz w domu. Jeśli wszystko nie będzie idealne, będę musiała miesiąc wysłuchiwać o tym, jak wyszłam za mąż za niechluja”.
„A co jeśli sobie z tym nie poradzę?” Natasza nie mogła się powstrzymać.
„W takim razie to naprawisz” – odpowiedział chłodno Igor.
Zacisnęła zęby. Zawsze tak było. Jego matka była świętą krową, a jej zmęczenie, praca i uczucia były pustymi słowami.
Następnego ranka Natasza wstała o szóstej, żeby wszystko ogarnąć: umyć podłogi, odkurzyć i poukładać rzeczy na półkach tak, jak lubiła jej teściowa. Kupiła nawet nowy serwis do herbaty – ten sam, o którym teściowa wspomniała mimochodem podczas ich ostatniej wizyty: „Sąsiad ma taki piękny, a ty masz takie tanie rzeczy”.
Dokładnie o godzinie 10:01 zadzwonił dzwonek do drzwi.
„No, nareszcie!” Ludmiła Pietrowna stała w drzwiach, jej szminka błyszczała. „Myślałam, że śpisz”.
Weszła do środka, nie zdejmując butów i poszła prosto do kuchni.
„O, co to za plama na blacie?” Przesunęła palcem po powierzchni.
„To… tylko cień” – próbowała wyjaśnić Natasza.
„Cień?” prychnęła teściowa. „Nigdy nie miałam cieni na meblach w domu”.
Potem otworzyła lodówkę i zamarła.
„Nazywasz to jedzeniem? Półki są w połowie puste! Jak mój syn w ogóle z tobą przeżyje?”
— Robimy zakupy na cały tydzień, dziś jest ten dzień…
„Wymówki” – przerwała Ludmiła Pietrowna. „Prawdziwa gospodyni domowa zawsze ma pełną lodówkę”.
Natasza zacisnęła pięści. Pół dnia spędziła na nogach, wydała połowę pensji na zastawę stołową, a teraz czuła się winna, że nie zaopatrzyła się w jedzenie.
„Mamo, nie bądź wybredna” – wtrącił się w końcu Igor, ale jego głos brzmiał bardziej formalnie niż w obronie żony.
„Nie czepiam się ciebie, po prostu cię edukuję” – odpowiedziała teściowa i skierowała się do salonu.
Tam jej wzrok padł na wazon z kwiatami.
– Kto to tak skrzywił?
„To ja” – przyznała Natasza.
„Oczywiście” – westchnęła Ludmiła Pietrowna. „Wszystko z tobą nie tak”.
Igor milczał.
I po raz pierwszy Natasza pomyślała: „Jak długo to jeszcze może trwać?”
Minął tydzień od wizyty teściowej, ale niesmak pozostał. Natasza wciąż słyszała jej kąśliwe uwagi niczym echo. A dziś czekał ją kolejny „okres próby” – rodzinny obiad z okazji urodzin teścia.
Stała przy kuchence i mieszała barszcz, gdy Igor wszedł do kuchni.
– Czemu się tak marszczysz?
„Jutro muszę złożyć raport, a stoję przy kuchence już od trzech godzin” – Natasza gwałtownie uderzyła łyżką o brzeg patelni.
— No i co z tego? Czy twój raport naprawdę można porównać do rodzinnego świętowania?
Chciała otworzyć, ale w tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi.
Szwagierka Katia i jej mąż weszli pierwsi. Skierowała się prosto do kuchni, głośno stukając obcasami.
„O, barszcz!” Katia zajrzała do garnka. „Mam nadzieję, że nie tak jak ostatnio – woda i ziemniaki?”
„Ostatnio była to zupa jarzynowa” – odpowiedziała Natasza przez zaciśnięte zęby.
„O, racja, racja” – Katia machnęła ręką. „A tak przy okazji, zapomniałaś, że jutro musisz odebrać futro mamy z pralni chemicznej?”
Natasza zamarła.
– Czy to dla mnie?
„Oczywiście, że tak!” zaśmiała się szwagierka. „Nie pracujesz, masz mnóstwo wolnego czasu”.
“Pracuję!” wykrzyknęła Natasza.
„Och, racja, twoja „freelancing” – powiedziała Katia, używając cudzysłowu w powietrzu. – No to tym bardziej – jesteś niechlujny w domu, więc czemu nie zrobisz czegoś pożytecznego?”
Igor, stojący w drzwiach, milczał.
Gdy wszyscy zebrali się przy stole, teść uniósł kieliszek.
– No cóż, życzę zdrowia naszej rodzinie i…
„I żeby wszyscy byli tak mili jak my!” przerwała teściowa, znacząco patrząc na Nataszę.
„Tak, rzeczywiście, przyjacielsko” – mruknęła pod nosem Natasza.
„Czy ona coś powiedziała?” – zapytała zaniepokojona Ludmiła Pietrowna.
„Nic się nie stało” – Natasza uśmiechnęła się nerwowo.
„Zastanawiam się tylko” – szwagierka Katia odłożyła łyżeczkę z celowo głośnym dźwiękiem – „kiedy będziecie mieli dzieci? Obie jesteście po trzydziestce, a wciąż bawicie się lalkami”.
W pokoju zapadła niezręczna cisza.
„Jeszcze nie jesteśmy gotowi” – powiedziała cicho Natasza.
„Jasne!” prychnęła Katya. „Po prostu boisz się zepsuć sobie figurę”.
„Katiu, wystarczy” – wtrącił się w końcu Igor, ale w jego głosie nie było determinacji.
„Co masz na myśli mówiąc „dość”? Mówię to z najlepszymi intencjami!” Katia wzruszyła ramionami. „To po prostu dziwne: wszystkie normalne kobiety rodzą, a nasza Natasza…”
„Nie mogę mieć dzieci!” – krzyknęła nagle Natasza.
Zapadła śmiertelna cisza. Wszyscy zamarli.
„Widzisz” – teściowa pierwsza otrząsnęła się. „A ja myślałam, że jesteś po prostu samolubna”.
