I w tym momencie ktoś z tyłu krzyknął. Chłopiec w trumnie żył.
Leżał blady, prawie siny z zimna, słabo poruszając palcami. Jego usta drżały, a oddech był ledwo zauważalny. Na wewnętrznej stronie wieka były głębokie zadrapania od małych rąk.
Matka krzyknęła tak głośno, że ptaki poderwały się z drzew.
Ojciec wyciągnął syna z trumny i przytulił go do siebie, nie wierząc w to, co widzi. Ludzie wokół płakali, żegnali się i cofali w prawdziwym przerażeniu.
Jeden z mężczyzn od razu wezwał karetkę.
Później lekarze powiedzą, że dziecko zapadło w rzadki stan po silnej reakcji alergicznej. Puls był tak słaby, że młodzi lekarze w szpitalu uznali chłopca za martwego.
Ale najbardziej wszystkich wstrząsnęło coś innego.
Podczas gdy wszyscy krzątali się wokół dziecka, wilki spokojnie stały obok.
Nie warczały już i nie kopały ziemi.
Największy z nich patrzył jeszcze kilka sekund na chłopca, a potem powoli odwrócił się i wrócił do lasu. Pozostałe poszły za nim.
I dopiero wtedy ojciec zrozumiał jedną straszną rzecz.
Gdyby wilki nie przyszły tego dnia na cmentarz, jego syna nikt by już nie uratował.
