Władczyni, która pokonała własną arystokrację
Mimo sukcesów część gruzińskich możnych nadal próbowała ograniczyć władzę Tamar.
Arystokraci planowali stworzenie nowego systemu politycznego, który odebrałby monarchii kontrolę nad ustawodawstwem.
Wielu władców odpowiedziałoby przemocą.
Tamar wybrała inną drogę.
Do negocjacji wysłała dwie kobiety — Kravai Jackeli i Khuashak Tsokali — jako oficjalne przedstawicielki korony.
W XII wieku był to krok niemal niewyobrażalny.
Misja zakończyła się sukcesem. Plan ograniczenia monarchii upadł, a przeciwnicy Tamar zostali politycznie skompromitowani.
Po umocnieniu swojej pozycji władczyni rozpoczęła wielką rozbudowę państwa.
Granice Gruzji rozszerzyły się na znaczną część Kaukazu. Tamar wspierała również utworzenie Cesarstwa Trapezuntu w 1204 roku, dzięki czemu wpływy Gruzji objęły nowe regiony nad Morzem Czarnym.
Jej państwo stało się ważnym partnerem handlowym świata bizantyjskiego i arabskiego, a gospodarka przeżywała okres wyjątkowego rozkwitu.
Złoty wiek Gruzji
Panowanie Tamar uznawane jest za złoty wiek gruzińskiej kultury.
Rozkwitały:
- literatura,
- architektura,
- teologia,
- dyplomacja,
- sztuka i nauka.
Wszystkie te osiągnięcia były silnie związane z jej rządami i polityczną stabilnością, którą stworzyła.
Tamar przyjęła niezwykle potężne tytuły:
- „Król Królów”
- „Władca Ziem”
- „Ojciec Sierot”
- „Obrońca Mesjasza”
Nie były to jedynie symbole. Oddawały skalę jej wpływu oraz znaczenia dla Gruzji.
