Sasza uśmiechnął się z zadowoleniem, kiwając głową w stronę telefonu, jakby Lena doceniła jego triumf. Ale Lena się nie poruszyła; stała jak sparaliżowana, trzymając nóż nad deską do krojenia.
„Powinnaś powiedzieć swojej…” Głos matki załamał się na sekundę, szukając odpowiedniego słowa. „Lenoczko, nie gniewaj się. Pieniądze można zdobyć, ale mamie zostało tylko zdrowie. Odpocznę porządnie, nabiorę sił, a może twoja Lenoczka też stanie się milsza”.
Sasha pospiesznie wyłączył głośnik.
„No i widzisz? Mama jest szczęśliwa” – zaczął pochlebnie, zwracając się do Leny.
Powoli odłożyła nóż. Odwróciła się. Jej twarz była biała jak papier, a oczy pociemniały. Dni zimnej obojętności dobiegły końca. Rozpoczęło się coś innego.
„Sasza, twoja mama nawet jeszcze nie jest na emeryturze! Pracuje tak jak my, więc niech sama zarabia na swoje podróże, a nie u nas! Zwłaszcza, że wkrótce spodziewamy się dziecka! Kiedy w końcu uporządkujesz swoje priorytety? Co jest dla ciebie ważniejsze?!”
– Len…
„Nasz samochód, którym będę musiała zawieźć naszego syna do kliniki, czy jej pakiet all-inclusive?!” nie pozwoliła mu przerwać.
Chciał zaprotestować, powiedzieć coś o obowiązku, o szacunku, ale ona mu na to nie pozwoliła.
— Dzisiaj. Teraz. Idź do niej i weź te pieniądze. Co do grosza. Będę tu na ciebie czekać. Jeśli wrócisz bez pieniędzy, możesz od razu spakować swoje rzeczy i wrócić do mamy. Na dobre.
Sasza prowadził, ściskając kierownicę tak mocno, że aż zbielały mu kostki. Ultimatum Leny rozbrzmiewało mu w uszach, mieszając się z hałasem nocnego miasta. Ale w głowie nie obmyślał planu odzyskania pieniędzy. Ćwiczył przemowę. Dobierał słowa, by wytłumaczyć matce, że wystarczy zadzwonić do Leny, powiedzieć kilka miłych słów i obiecać, że następnym razem na pewno poprosi o pozwolenie. Nie miał zamiaru dostać pieniędzy – zamierzał ugasić pożar benzyną, naiwnie wierząc, że to woda. Widział siebie nie jako karzącego posłańca zesłanego przez żonę, ale jako mądrego dyplomatę, który teraz wszystko załatwi.
Drzwi otworzyła sama Swietłana Markowna, ubrana w szlafrok i promieniejąca z oczekiwania. Na stoliku kawowym w salonie leżały rozłożone jaskrawo kolorowe broszury biur podróży.
— Sasza? Coś się stało? Jesteś taka blada. Wejdź, właśnie wstawiłam czajnik.
„Mamo, musimy porozmawiać” – powiedział Sasza, wchodząc do pokoju, ale nie siadając. Pozostał na środku salonu, jak nieproszony gość.
— Chcesz porozmawiać? Jasne, usiądź. Właśnie decyduję, dokąd pojechać na wycieczkę. Piramidy czy…
„Mamo, to jest Lena. Ona… ona wie wszystko o pieniądzach.”
Uśmiech powoli zniknął z twarzy Swietłany Markownej. Odłożyła broszurę i spojrzała na syna długim, badawczym wzrokiem. W jej oczach nie było zaskoczenia ani poczucia winy, jedynie chłodna, wyrachowana ocena sytuacji.
„Więc ona wie. I co z tego? Wysłała cię po prezent, który dałeś swojej matce?”
Jej głos stał się sztywny jak wykrochmalony kołnierzyk. Sasza poczuł się nieswojo. Jego przygotowana przemowa o pojednaniu rozpadła się, zanim jeszcze się zaczęła.
— Nie, nie bardzo… Jest naprawdę zdenerwowana. Krzyczała. Mamo, proszę cię, po prostu do niej zadzwoń. Powiedz jej, że ci przykro z powodu tego, co się stało. Powiedz jej, że…
„Czego żałuję?” Swietłana Markowna powoli wstała. „Żałuję, że mój syn zadbał o zdrowie matki? Żałuję, że po trzydziestu latach pracy nie mogę sobie pozwolić na nędzny tydzień nad morzem, podczas gdy ona siedzi w domu i odkłada pieniądze na kolejny sprzęt? Sasza, otwórz oczy!”
Podeszła bliżej. Jej głos nie przerodził się w krzyk; wręcz przeciwnie, stał się cichszy, bardziej poufny, a przez to jeszcze bardziej jadowity.
„Nie chodzi o pieniądze, synu. Ona tylko wykorzystuje to jako wymówkę. Zawsze taka była, od samego początku. Po prostu nie podoba jej się, że mnie masz. Że mnie kochasz i troszczysz się o mnie. A teraz jest w ciąży, a jej charakter całkowicie się pogorszył. Chce, żebyś należał tylko do niej. Całkowicie. Żebyś zapomniał, kto cię urodził i wychował.”
