Moja matka przyznała wtedy, że skłamała o zepsutym piecu, bo „było jej zimno w kościach” z powodu przytłaczającej ciszy, która panowała w domu od śmierci mojego ojca. Dante, obdarzony prymitywnymi instynktami, rozumiał to zadanie lepiej niż ja; wiedział, że nie potrzebowała więcej ciepła, tylko fizycznej obecności innego, żywego serca, by przełamać pustkę żałoby.
Eksplorując korytarz, odkryłem, że potajemnie zainstalowała „krążki dobrego samopoczucia” i czujniki ruchu – system nadzoru zaprojektowany do śledzenia jej wzorców, aby nie musiała „być dla mnie problemem”. Ta świadomość pogłębiła się, gdy znalazłem ukryty list od mojego zmarłego ojca, który przewidział moją obsesję na punkcie automatyzacji i zostawił mi ostatnią instrukcję: bądź człowiekiem, a nie bohaterem. Przypomniał mi, że jedyną rzeczą, której nigdy nie mógłbym zlecić na zewnątrz, jest po prostu samo pojawienie się. Widok jej życia sprowadzonego do wykresu dobrego samopoczucia na moim telefonie był obrazą dla złożoności jej samotności, dowodząc, że moje „eleganckie rozwiązania” były w rzeczywistości jedynie barierami, które zbudowałem, aby trzymać jej potrzeby na dystans.
