Opublikowałem film z tego momentu – bezwłosego psa przyciśniętego do jej dłoni – i zobaczyłem, jak rozpętał on viralową, spolaryzowaną debatę na temat etyki „outsourcingu” opieki nad rodziną i chłodu współczesnej optymalizacji. Podczas gdy obcy ludzie spierali się o „efekt widza” i granice osobiste, postanowiłem odwołać swój sztywny grafik i zostać jeszcze jeden dzień, zdając sobie sprawę, że moja matka nie potrzebuje gościa, który boi się zostawić odciski palców. Jesteśmy zwierzętami stadnymi, biologicznie starożytnymi i wiecznie potrzebującymi czegoś więcej niż tylko sprawnego termostatu. Ostatecznie, najmądrzejszą decyzją, jaką kiedykolwiek podjąłem, było wyłączenie mojej wyroczni i uświadomienie sobie, że jedynym lekarstwem na zimne serce jest nieoszlifowane, irracjonalne ciepło bycia na tyle blisko, by móc dzielić oddech.
Błąd termiczny, którego żaden ekspert ds. efektywności nie mógł naprawić – mój inteligentny dom twierdził, że wszystko jest w porządku, ale jej cisza była lodowata
