Mąż co piątek wyjeżdżał “na działkę”. Przez dwanaście lat nie pytałam. W marcu pojechałam tam sama – na podjeździe stały damskie kalosze w rozmiarze 37. Ja noszę 41.
Kalosze były zielone, w drobne białe kropki. Stały na cegłach pod daszkiem altany, ustawione równo, noskami do przodu – tak, jak się stawia buty, w których ktoś regularnie chodzi. Nie wyrzucone, nie zapomniane. Mieszkały tam.
Podniosłam jeden i obróciłam w dłoniach. Rozmiar trzydzieści siedem. Ja noszę czterdzieści jeden – zawsze miałam szeroką stopę, jeszcze po mamie. Te kalosze mogłyby zmieścić się w moim jednym bucie.
Postawiłam go z powrotem. Dokładnie w to samo miejsce, na tę samą cegłę. I wtedy zobaczyłam resztę – na parapecie altany stała doniczka z bratkami, świeżo podlanymi, a na drzwiach wisiała mała tabliczka z wypalonym napisem “Ogródek Krysi”. Wiktor nigdy nie robił takich rzeczy. Wiktor nie sadził bratków.
Wyjęłam telefon i zrobiłam zdjęcia. Kaloszom, tabliczce, bratkom, poduszce w paski na ławeczce. Spokojnie, jedno po drugim, jakbym dokumentowała szkodę dla ubezpieczalni. Potem zamknęłam kłódkę i pojechałam do domu.
Ale zacznę od początku.
Mam na imię Renata, w marcu skończyłam pięćdziesiąt siedem lat. Z Wiktorem jesteśmy od trzydziestu dwóch lat – poznaliśmy się na zabawie sylwestrowej u wspólnych znajomych, wzięliśmy ślub po niecałym roku. Szybko, jak to wtedy bywało. Dwójka dzieci, mieszkanie na Fordonii w Bydgoszczy, potem większe na Wyżynach. Zwyczajne życie. Dobre życie – tak przynajmniej myślałam.
Wiktor zaczął jeździć na działkę dwanaście lat temu, kiedy dostał ją po wujku Stefanie. Co piątek po południu pakował torbę, wkładał stare spodnie, brał termos z kawą i jechał. Wracał w sobotę wieczorem albo w niedzielę rano.
“Muszę okopać”, “drzewka do przycięcia”, “rynna się obluzowała” – zawsze miał powód. A ja zawsze miałam swoje piątkowe rytuały. Koleżanki z urzędu, kino albo po prostu cisza w mieszkaniu – herbata, serial, nikt nie pyta o kolację. Nie tęskniłam za nim w te piątki. Może powinnam była.
W lutym Wiktor miał operację kolana – artroskopię. Nic groźnego, ale przez kilka tygodni nie mógł prowadzić. A w marcu czekała go kontrola w szpitalu – jednodniowa, od rana do popołudnia. Odwieźć mógł go syn, odebrać też. Ja miałam wolne. I wtedy przyszło mi do głowy – pojadę na działkę, przygarnę trochę przed sezonem.
Dwanaście lat Wiktor jeździł tam sam, nigdy nie prosiłam się z nim, a on nie zapraszał. Pomyślałam, że go zaskoczę. Że wróci ze szpitala, a ja powiem: byłam, pograbiłam, altana wygląda ładnie. Że się ucieszy.
Zapasowy kluczyk od kłódki zawsze wisiał w przedpokoju, na haczku za lustrem. Wzięłam go i pojechałam.
Na działce byłam może ze trzy razy w życiu i zawsze z Wiktorem. Pamiętałam ją jako zapuszczony kawałek ziemi z pokrzywionym jabłkiem i szopą, w której straszyło. Ale to, co zobaczyłam w marcu – to było inne miejsce. Altana wyremontowana, pomalowana na szaro-niebieski kolor. Ścieżka wyłożona kamieniami. Grządki obsadzone regularnie. Ławeczka z oparciem, na oparciu poduszka w paski.
I te kalosze. I bratki. I tabliczka.
